Σε μια σκληρή και γεμάτη πολιτικούς συμβολισμούς ανάρτηση προχώρησε ο Μίλτος Ατζάμογλου, ανοίγοντας μέτωπο για το ζήτημα της διαφάνειας, της ελεύθερης ενημέρωσης και της χρήσης οπτικοακουστικών μέσων στις δημόσιες διαδικασίες.
Με όχημα το κλασικό θεατρικό έργο του Έντουαρντ Άλμπι, «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;», ο κ. Ατζάμογλου παραλληλίζει τις «βολικές ψευδαισθήσεις» των ηρώων του έργου με την απροθυμία ορισμένων να αποδεχθούν την πλήρη δημοσιότητα σε θεσμικές συνεδριάσεις.
Ο κ. Ατζάμογλου θέτει μια σειρά από ερωτήματα που αγγίζουν τον πυρήνα της λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών:
- Ποιος φοβάται τη διαφάνεια και την ελεύθερη ενημέρωση των πολιτών;
- Γιατί τρομάζει η παρουσία μιας κάμερας σε μια συνεδρίαση που, βάσει νόμου, ορίζεται ως δημόσια;
«Όταν μια συνεδρίαση είναι δημόσια, η κάμερα δεν είναι απειλή. Είναι εργαλείο λογοδοσίας. Και η λογοδοσία δεν είναι εχθρός της Δημοκρατίας. Είναι η πεμπτουσία της», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά.
Η κάμερα ως εργαλείο λογοδοσίας
Σύμφωνα με το σκεπτικό της ανάρτησης, η άρνηση ή η επιφύλαξη απέναντι στην καταγραφή των δημόσιων συνεδριάσεων δεν μαρτυρά φόβο για το μέσο (την κάμερα), αλλά φόβο για το ίδιο το περιεχόμενο και τα γεγονότα που αυτή καταγράφει.
Το συμπέρασμα του Μίλτου Ατζάμογλου είναι σαφές, αφήνοντας αιχμές προς συγκεκριμένους αποδέκτες: «Τελικά δεν φοβούνται τη Βιρτζίνια Γουλφ. Την αλήθεια φοβούνται».
