Μια σημαντική και ιδιαίτερα αγαπητή προσωπικότητα της εκπαιδευτικής και κοινωνικής ζωής του νησιού, ο μαθηματικός Ανδρέας Κανέλλος, δεν είναι πια κοντά μας. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη σε γενιές μαθητών, φίλων και συνοδοιπόρων που τον γνώρισαν όχι μόνο μέσα από τους αριθμούς, αλλά και μέσα από την αγάπη του για τα άστρα, τη μουσική και τον Ελύτη.
Ο Ανδρέας Κανέλλος δεν υπήρξε ένας συμβατικός καθηγητής. Ήταν ο άνθρωπος που «ξεφόβισε» τα παιδιά από τα μαθηματικά, ο «ροκάς» με την μπαντάνα που μπορούσε να αναλύει γεωμετρικούς τόπους ανάμεσα στα ράφια ενός φαρμακείου.
Με βαθιά αγάπη για την αστρονομία, ταξίδευε συχνά στον νυχτερινό ουρανό με το τηλεσκόπιό του, ενώ η πίστη του στον λόγο του Οδυσσέα Ελύτη παρέμενε αδιαπραγμάτευτη πηγή έμπνευσης για τον ίδιο και τους γύρω του.
Ακολουθεί το συγκινητικό κείμενο-αφιέρωμα του Νικόλαου Γ. Κουσαθανά το οποίο αποτυπώνει την ουσία του ανθρώπου που ήξερε να μετατρέπει κάθε μάθημα σε πανηγύρι και κάθε συζήτηση σε ταξίδι:
Του Αντρέα, που δεν είναι πια στα Κανάλια…
-Ρε συ Αντρεα , είναι πολύ αργά τώρα, αλλά επειδή μυρίζομαι ότι κάτι ωραίο ήτανε , δεν κατάλαβα ποτέ, σαν μαθητής ,τους «γεωμετρικούς τόπους» κι επειδή ήθελα να μαι καλός μαθητής, τους μάθαινα παπαγαλία .
Αυτός ήμουνα εγώ που χα πενηνταπενταρισει .
-Θα σου μάθω εγώ τώρα ! Το βλέπεις το σώμα σου , αυτό … Και με μάθαινε γεωμετρία ,στο Φαρμακειο .
Άλαλα τα χείλη των πελατών .
Ο Κανελλος .
Τον γνώρισα ,μέσω κοινής φίλης ,τέλος της δεκαετίας του 80 . Είδα έναν άνθρωπο θετικό , γελαστό , να μην έχει κακιά κουβέντα για κανένα. Νεος ,έπαιρνε το σακίδιο του και γύρναγε τα νησιά , όταν τα νησιά ήταν ακόμα νησιά ! Όταν ήτανε η γιορτή μου,ο πατέρας μου ρωτούσε::
-Θαρθει ο φίλος σου ο Παναθηναϊκός; Τότε που οι γιορτές ήτανε κοινωνική εκδήλωση , καθότανε δίπλα του κι ο Αντρεας, έπαιζε με την κιθάρα του ατελείωτα το «Αλλοτινές μου εποχές αλλοτινοί μου χρόνοι».
Συγκινιότανε ο πατέρας … Ο Αντρεας, αγαπούσε την αστρονομία , με ένα τεράτιο τηλεσκόπιο μελετούσε και ταξίδευε στα άστρα . «Ένα παιδί μετρούσε τα άστρα».κι εμείς οι άσχετοι απορούσαμε. .
Με τον Αντρέα υπήρξαμε και συμμαθητές. Κάναμε μαζί Ισπανικά . Μια ωραία παρέα , στο περιθώριο της γραμματικής η Αλέκα μας έκανε παέλια ο Ούλωφ έπαιζε βιολί κι ο Αντρεας έπαιζε και τραγουδούσε . “Que bonitas ohos tienne “( τι ωραία μάτια που χεις..).
Τι ωραία περάσαμε!
Ισπανικά ,δεν ξέρω,αν μάθαμε, αλλά κάθε μάθημα,με τον Αντρέα ήταν πανηγύρι.
Ο Αντρεας δεν ήταν άγγελος , είχε πάθη , ήταν όμως τίμιος , ανεκτικός ευαίσθητος.Άνθρωπος Αγαπούσε κι ανέλυε πολύ τον Ελυτη .
Μια φορά διαφωνήσαμε :
-Υπάρχουν κι άλλοι ποιητές , ο Σεφέρης ,ο Αναγνωστάκης, ο Λειβαδιτης ( ο Καβαφης εξαίρεση )
-Ελύτης όμως δεν υπάρχει .
Μια φορά σε μια ανάρτηση μου, με μια παλιά φωτογραφία ,που ήμουν νεαρός σχολίασε :
«Χρόνος,γλύπτης των ανθρώπων παράφορος» Κι αυτό του Ελύτη ).
Και με «ζεμάτισε».
Στο σχολείο τα παιδιά μου, τον είχανε καθηγητή ,
Ήταν εκείνος που κάνε τα παιδιά να ξεφοβηθουνε τους μαθηματικούς .
Η άλλη ήταν η Χρηστινα .
Σήμερα εκεί ψηλά κάποιο πάρτι πρέπει να γίνεται.. .Καλεσμενος , νωρίς, νωρίς, ξεκίνησε ένας ροκάς, που αγαπούσε τον Καζαντζίδη να πει το «Αλλοτινές μου εποχές».(Ελπίζω ο γέρος μου να ναι κοντά ).
Θα σε θυμόμαστε Ανδρέα Κανελλο , να μπαίνεις με τη μπαντανα σου στο Φαρμακειο και να μιλάμε ατελείωτες ώρες για τον Ελύτη και τον Παναθηναϊκό .
Τι άλλο ;
Α ένα ωραίο της Δημουλά που θα σ άρεσε : «Έχω κι εγώ εν σωρό απωθημένους ουρανούς μα δεν σκοτώνω τ άστρα» Εσύ όμως τα φροντίζεις τ άστρα . Να μας τα προσεχείς
ΝΓΚ.
