Σε αβεβαιότητα βρίσκεται το ιστορικό ξύλινο ιστιοφόρο «Ευαγγελίστρια», ένα από τα τελευταία αυθεντικά αιγαιοπελαγίτικα εμπορικά σκάφη τύπου «πέραμα» και ζωντανό σύμβολο της ναυτικής κληρονομιάς της Μυκόνου. Τον κώδωνα του κινδύνου για τη συντήρηση και την προστασία του σκάφους κρούει με παρέμβασή του και ο Μιλτιάδης Ατζαμόγλου, αναδεικνύοντας τις σοβαρές καθυστερήσεις από πλευράς του Δήμου Μυκόνου.

Το χρονικό και η ιστορική σημασία

Ναυπηγημένο στη Σύρο το 1940 από τον καραβομαραγκό Μαυρίκο για τον Μυκονιάτη καραβοκύρη Αντώνη Κ. Μπόνη, το «Ευαγγελίστρια» όργωνε το Αιγαίο για δεκαετίες μεταφέροντας εμπορεύματα. Μετά τον παροπλισμό του το 1978 και τη φθορά που υπέστη, δωρίστηκε το 1987 από τον γιο του ιδιοκτήτη, Κωνσταντίνο Μπόνη, συνιδιοκτησία 50%-50% στο Ναυτικό Μουσείο Αιγαίου και στον Δήμο Μυκόνου.

Έπειτα από μια ευρεία επιχείρηση αποκατάστασης 15 μηνών, το σκάφος χαρακτηρίστηκε θεσμικά ως «μουσειακό έκθεμα και πειραματικό πλοίο για επιστημονικούς σκοπούς», αποτελώντας έκτοτε οργανικό κομμάτι των ιστορικών πλωτών εκθεμάτων της περιοχής.

Σταματημένες οι διαδικασίες για τον δεξαμενισμό

Σύμφωνα με επιστολή που απέστειλε το Ναυτικό Μουσείο Αιγαίου στις 22 Σεπτεμβρίου 2026 προς τον Δήμαρχο, το Δημοτικό Συμβούλιο και τους επικεφαλής των παρατάξεων, καταγράφεται πρωτοφανής αδράνεια. Παρά την προηγούμενη έγγραφη όχληση στις 5 Σεπτεμβρίου, οι δημοτικές υπηρεσίες δεν έχουν ολοκληρώσει τις απαραίτητες διαδικασίες για τη συμμετοχή του Δήμου στα έξοδα:

  • Αγοράς νέας μηχανής για το σκάφος.
  • Απαραίτητου δεξαμενισμού και συντήρησης.

Ορατός ο κίνδυνος φθορών

Όπως επισημαίνεται, για ένα ξύλινο σκάφος ηλικίας 86 ετών, η τακτική συντήρηση και ο δεξαμενισμός αποτελούν ζήτημα επιβίωσης. Αυτή τη στιγμή τα έγγραφα του σκάφους έχουν λήξει, γεγονός που καθιστά την οποιαδήποτε επιπλέον καθυστέρηση επικίνδυνη για τη σωματική ακεραιότητα του πλοίου.

Ο κ. Ατζαμόγλου υπογραμμίζει ότι δεν πρόκειται για αίτημα κάποιου τρίτου φορέα, αλλά για υποχρέωση του ίδιου του Δήμου Μυκόνου ως συνιδιοκτήτη, σημειώνοντας πως το ζήτημα απαιτεί άμεση συνεννόηση, σαφές χρονοδιάγραμμα και λύση χωρίς αντιπαραθέσεις, ώστε το ιστορικό «πέραμα» να παραδοθεί ανέπαφο στις επόμενες γενιές.